Coś, czego nikt nigdy Ci nie odbierze

http://mandywallace.com/writers-live-forever/

(....) Pisanie to harówka, a zarazem coś, czego nikt nie może Ci odebrać.

Tutaj nie liczą się twoje korzenie. Nie liczy się to, czy opływasz w pieniądze i trwonisz je niczym Scrooge McDuck, lub czy pracujesz na nie w pocie czoła niczym disneyowski Mickey. Pisanie Cię nie ocenia.
Nie liczy się to, czy kochasz kogoś kogo nie powinnaś, ani to, czy darzysz uczuciem jedną i tą samą osobę przez 50 lat. To, kim jesteś. To jak kochałaś. W pisarstwie chodzi o coś zupełnie innego.

To do reszty świata należy przydanie znaczenia twoim słowom. Ty po prostu musisz je po sobie pozostawić po to by któregoś dnia ktoś mógł je właściwie odczytać i zrozumieć.

Kiedy piszesz, możesz być kimkolwiek. Możesz powiedzieć wszystko. Zrealizować swoje najbardziej szalone fantazje. Otrzymać wszystko czego kiedykolwiek pragnęłaś.

Możesz wpływać na ludzi.

Mówić o tym, co naprawdę miało miejsce.

Możesz zawojować świat. Albo wybudować letni domek gdzieś daleko, w tropikach. Ale to nie jest ważne.

Liczy się to, że pisanie należy do Ciebie. Tylko do Ciebie.

Twoja pasja. Twój powód do dumy. Twoje ukryte urazy. Wszystkie światy i wszyscy ludzie, których powołujesz do życia kiedy nikt nie patrzy.

Pisz kierowana gniewem. Pisz kierowana pragnieniem. Pisz, by być wolna lub by dowiedzieć się, co być mogło, a nie było.

Nikt nigdy nie może odebrać Ci twego pisania. Nie liczy się to, ile przybędzie Ci lat, i ilu ludzi odejdzie na zawsze z twojego życia. To, że coś czego się bałaś okazało się prawdą. To, że coś Cię niszczy od środka. Żyjesz. Ludzie których znałaś będą żyć w twoim pisarstwie.

Wykorzystaj więc swoją władzę. Wykorzystaj swój dar. Nawet jeśli twoje słowa nie są idealne.

Pisz.

Amen.

(a) Helping Hand

Jack King to pseudonim  polskiego pisarza mieszkającego na stałe w Kanadzie, autora thrillerów szpiegowskich. Jak sam o sobie pisze:

 "Dwukrotnie dźgany nożem w brzuch, posiadam zielony pas w Kyok-sul (północno-koreański styl walki); przewoziłem tajne przesyłki rządowe między najwyższymi urzędnikami państwa - Premierem, Ministrami, Ambasadorami. Poruszanie się korytarzami władzy, pazerności i korupcji stało się inspiracją moich powieści.Piszę w dwóch językach - angielskim i polskim, czytam w pięciu.".

Proszę zwrócić uwagę, że Jack używa dużych liter dla nazw stanowisk - ewidentnie naleciałość z j.angielskiego...

Jego blog jest wart polecenia. Jack pisze nie tylko o tematyce szpiegowskiej, zahacza też o psychologię, np. jego wpis z marca zeszłego roku: 

" Zagłębienie się w lekturze, pozwalające uciec od wszelakich dystrakcji, wyczula na niuanse językowe, i powoduje, że wchodzimy w stan, który psycholodzy porównują do hipnotycznego transu. Psycholodzy stwierdzili, że gdy pochłania nas pasjonująca lektura, tempo czytania zwalnia, lecz wzrasta rozumienie słownictwa i ukrytych znaczeń, co razem wzięte wzbogaca doświadczenie, i pozwala na głębszą, intymną relację z autorem, przypominającą żarliwą rozmowę kochanków…"

A oto co Jack King napisał do mnie:

„Z opisu powieść przywodzi na myśl coś pomiędzy The Assassination Bureau Ltd., Jacka Londona, i przygody Hansa Klossa. Piszę to z admiracją, gdyż pozwala przypuszczać, że będzie równie rozrywkowa, jak sensacyjna, i przywodząca do refleksji.

Z Twojego opisu, Malwino, wnoszę, że osiągnęłaś pierwsze dwa etapy. Sądzę, że trzeci, a więc etyczne znaczenie wynalazku, wypełni powieść nie tylko strukturalnie, ale pozwoli Tobie przełamać the "writers' block".

Jeśli dobrze rozumiem znalazłaś się w punkcie, w którym Jack London porzucił pracę nad powyższą powieścią (później dokończoną przez innego pisarza), więc jesteś w dobrym towarzystwie. Ja w podobnym wypadku nie przymuszam się do pisania na siłę, lecz cofam się wstecz, redagując tekst, co z czasem prowadzi do olśnienia. Jeszcze nie zawiodłem się na tej technice.

Pozdrawiam, życzę powodzenia, i mam nadzieję, że poinformujesz mnie gdy powieść będzie gotowa — bardzo chętnie przeczytam."

JK

BlackJack

Podany tekst jest mojego autorstwa. Nie zezwalam na jego kopiowanie, powielanie, rozpowszechnianie w jakiejkolwiek formie w celach komercyjnych bez mojej zgody. 

      Powietrze w podziemnym kasynie jest czarne od dymu. Siedzę nonszalancko rozpostarty przy stoliku, po prawej stronie krupiera, ćmiąc czwartego już Camela. Wdycham mdłą woń strachu, tandetnych perfum, i ludzkiego potu.  Przytłumione światła lamp chyboczą się niebezpiecznie, niby azjatyckie lampiony, bezlitośnie chłostane przez wiatr. Przestrzeń wokół mnie zdaje się wirować wokół własnej osi. Znienacka podnoszę wzrok znad trzymanych w dłoni kart i widzę wpatrzone w siebie rozżarzone oczy innych graczy. Zdają się cieniami, złowieszczymi i milczącymi duchami, czekając na jeden mój błędny ruch. Długie paznokcie kobiet leniwie stukają o blat stolika, na kształt szponów, gotowych rozedrzeć mnie na strzępy. W tle gra smętna, bluesowa melodia. Skądś ją znam, ale nie mogę przypomnieć sobie tytułu. Chwiejnym ruchem wyciągam rękę i gaszę papierosa. Myśli suną w mej głowie leniwie niby ciemne chmury, oczy zachodzą mi mgłą, zdaje mi się, że trwam w letargu, gardło mam wyschnięte na wiór. Muskam palcami moją szklankę z tequilą, została jej tylko resztka, jej ostry zapach igra ze mną, mam na nią ochotę, ale nie, jeszcze nie teraz. Szklanka się zamazuje, a ja kieruję wzrok na krupiera, który gwiżdże z podziwem. Patrzę i doznaję wstrząsu. Jego przerzedzone włosy są białe jak mleko, twarz trupioblada, długi i zakrzywiony nos przypomina mi sępi dziób, jaki kiedyś, dawno, dawno temu widziałem będąc z matką pierwszy i ostatni raz w zoo, kiedy to rozdarłem sobie nowe spodnie i dostałem za to solidne lanie od ojca.

— Stand* — słyszę własny, przytłumiony głos.

Nagle wpatrujące się we mnie złowrogie oczy innych graczy znikają. Zostaję przy stole sam na sam z dziwnym krupierem. Dostrzegam, jak odkrywa bezgłośnie swoje karty. As pik i dziesiątka. 21. Cholerne 21.

Mężczyzna uśmiecha się podziurawionym uśmiechem, który gaśnie, gdy napotyka mój pobłażliwy wzrok.

— Sprawdzam — skrzeczy. Jego głos przypomina papier ścierny.

Odchylam się na krześle, biorąc ostatni łyk mojej bursztynowej ambrozji. Smakuje jak popiół.

Moje dwie karty, leniwie podrzucone w górę, krążą chwilę w galaretowatym powietrzu, niby zbłąkana ćma. Gdy opadły na stół, czuję, że się krztuszę resztką zacnego trunku.

Obok asa karo leży as pik… a raczej szkielet pik. Straszydło wypełnia środek karty, uśmiechając się paskudnie. Ma czarny melonik i ćmi potężne cygaro. Patrzy prosto na mnie.

Z głuchym łoskotem zwalam się w tył razem z moim wyłożonym adamaszkiem krzesłem.

—  Perskie oko. Pan J. wygrywa… objęcia śmierci.

Opadam gdzieś w czarną otchłań, goniony przez bulgoczący rechot upiornego krupiera…

— Skarbie, co ci jest?

Powoli przytomnieję. Siedzę w półmroku na wyłożonym jedwabiem szerokim łożu, spływając potem. Śmiejąca się śmierć nadal błyskała mi przed oczyma.

— Wszystko w porządku?

To sztandarowe zdanie z amerykańskich oper mydlanych wywołuje u mnie ironiczny grymas. Ślicznotka z Marrakeszu jest moim jedynym miejscowym kontaktem, a zarazem najbliższym. Ale nie mogę i nie chcę jej niczego wyjaśniać.

Mrucząc pod nosem jakąś wymówkę, zgrabnie zsuwam się z łóżka, wychodzę na marmurowy balkon i ciężko opieram się o lodowatą fasadę. Granatowe fale Dunaju tym razem nie są w stanie mnie poruszyć swym pięknem.

Nie wierzę w sny, nie jestem przesądny i nie gram w oczko, w ruletkę, ani nawet w warcaby. I niech tak zostanie.

A jeśli podwinie mi się noga... cóż. Zawsze mogę osiąść gdzieś na końcu świata i zostać zaklinaczem węży. Może nie byłoby to takie złe. Wreszcie wieść spokojne życie.

Człowiek czasami bywa skończonym idiotą.    

M.D.

* nie dobierać kart