http://mandywallace.com/writers-live-forever/
(....) Pisanie to harówka, a zarazem coś, czego nikt nie może Ci odebrać.
Tutaj nie liczą się twoje korzenie. Nie liczy się to, czy opływasz w pieniądze i trwonisz je niczym Scrooge McDuck, lub czy pracujesz na nie w pocie czoła niczym disneyowski Mickey. Pisanie Cię nie ocenia.
Nie liczy się to, czy kochasz kogoś kogo nie powinnaś, ani to, czy darzysz uczuciem jedną i tą samą osobę przez 50 lat. To, kim jesteś. To jak kochałaś. W pisarstwie chodzi o coś zupełnie innego.
Nie liczy się to, czy kochasz kogoś kogo nie powinnaś, ani to, czy darzysz uczuciem jedną i tą samą osobę przez 50 lat. To, kim jesteś. To jak kochałaś. W pisarstwie chodzi o coś zupełnie innego.
To do reszty świata należy przydanie znaczenia twoim słowom. Ty po prostu musisz je po sobie pozostawić po to by któregoś dnia ktoś mógł je właściwie odczytać i zrozumieć.
Kiedy piszesz, możesz być kimkolwiek. Możesz powiedzieć wszystko. Zrealizować swoje najbardziej szalone fantazje. Otrzymać wszystko czego kiedykolwiek pragnęłaś.
Możesz wpływać na ludzi.
Mówić o tym, co naprawdę miało miejsce.
Możesz zawojować świat. Albo wybudować letni domek gdzieś daleko, w tropikach. Ale to nie jest ważne.
Liczy się to, że pisanie należy do Ciebie. Tylko do Ciebie.
Twoja pasja. Twój powód do dumy. Twoje ukryte urazy. Wszystkie światy i wszyscy ludzie, których powołujesz do życia kiedy nikt nie patrzy.
Pisz kierowana gniewem. Pisz kierowana pragnieniem. Pisz, by być wolna lub by dowiedzieć się, co być mogło, a nie było.
Nikt nigdy nie może odebrać Ci twego pisania. Nie liczy się to, ile przybędzie Ci lat, i ilu ludzi odejdzie na zawsze z twojego życia. To, że coś czego się bałaś okazało się prawdą. To, że coś Cię niszczy od środka. Żyjesz. Ludzie których znałaś będą żyć w twoim pisarstwie.
Wykorzystaj więc swoją władzę. Wykorzystaj swój dar. Nawet jeśli twoje słowa nie są idealne.
Pisz.
Amen.
